گلیم، یکی از کهن‌ترین انواع دست‌بافته‌های ایرانی است که ریشه‌ای عمیق در زندگی عشایر و اقوام کوچ‌نشین دارد. این بافته‌های بدون پرز، از ابتدا برای مصارف کاربردی مانند زیرانداز، روانداز، خورجین و پوشش دیوار استفاده می‌شدند، اما به‌مرور زمان جایگاه هنری و فرهنگی ویژه‌ای نیز پیدا کردند.
منشأ گلیم‌بافی را می‌توان به هزاران سال پیش نسبت داد، زمانی‌که جوامع اولیه با ساده‌ترین ابزار و با استفاده از پشم حیوانات و رنگ‌های طبیعی، نقش‌هایی نمادین بر روی گلیم‌ها ایجاد می‌کردند. این نقوش اغلب بازتابی از باورها، آیین‌ها و طبیعت پیرامون آن‌ها بودند.
در میان بافندگان ایرانی، عشایر قشقایی به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین گروه‌ها شناخته می‌شوند. آن‌ها با بهره‌گیری از پشم مرغوب گوسفند و رنگ‌های گیاهی، گلیم‌هایی با طرح‌های بدیع، هندسی و اصیل تولید می‌کنند. هر گلیم قشقایی در واقع بازتابی است از هویت قومی، ذوق هنری، و تجربه‌ی نسل‌ها.
در سال‌های اخیر، توجه به اصالت، کیفیت و هویت گلیم‌های ایرانی، موجب شده تا این هنر در سطح بین‌المللی نیز بیش از پیش شناخته شود. تداوم تولید گلیم‌های دست‌بافت نه‌تنها به حفظ این میراث فرهنگی کمک می‌کند، بلکه فرصتی است برای معرفی زیبایی‌های هنر ایرانی به جهان.